Zachwycam się drobnostkami, jak małe dziecko.
Kocham patrzeć w gwiezdziste niebo i na sunące po nim chmury.
Ulubioną melodię gra dla mnie wiatr, a ptaki spiewają najdrozszą pieśń.
Kiedy zasypiam marzę o Wielkiej Miłości.. kiedy się budzę staczam walkę z Szarością Codzienności, którą niczym w klatce chcę zamknąć w małej kartce papieru.
Uczucia są dla mnie jak drogowskazy. Co czuję -to mówię, co mówię - to czuję. A kiedy czegoś bardzo pragnę...walczę. Uparcie.


Chcialabym, zeby oszalał razem ze mną... Spojrzał w moje oczy i odgadł myśli. Przytulił i poczuł, jak pulsuję dla Niego. Wziął mnie za dłoń i pobiegł daleko... Zatańczył...zakołysał mi świat cały. Otulił, osłonił, przegonił mój strach. Bo wiem, że był, że jest, i będzie. Gdzieś blisko...i zawsze.


Dla każdego świat kończy się w innym momencie. Dla mnie skończy się z chwilą, gdy umilkną Jego słowa.




______
25.09.09

Każdy dzień to lekcja, a każdy człowiek jest moim Nauczycielem.


Poprosiłam Go, żeby przychodząc, zapukał do drzwi trzy razy... Trzy uderzenia - trzy sylaby.
KO - CHAM - CIĘ
Pamiętacie tę lekcję z przedszkola? Od zgłoski, przez sylaby, po słowo.

Dwa słowa. Wystarczą.

...

Słyszałam Jego kroki na klatce schodowej. Wszedł. Stanął. I stoi.
Cisza...
Więc odszedł.

Znów kroki.
Spoglądam... Stanął. I stoi. Zaciska już piąstkę, lecz nie drgnie. Odpuścił.
I odszedł.

...Stanął. I stoi. I słyszę, jak szepcze: "raz, dwa, trzy... raz, dwa, trzy..." Zagryza wargi. Oczy ma zmoknięte. Dłoń w piąstkę ściśniętą... lecz nie drgnie.

Stanęłam pod drzwiami. I stoję. I słyszę jak serce mi bije "raz, dwa, trzy..." Już kładę dłoń swoją na klamce, już kluczyk przekręcam! Już drzwi są otwarte!

lecz odszedł.



_______________
10.10.09

Z uśmiechem dumnie kroczę przez życie
Bez przeszkód spełniam swoich marzeń listę
Wieczorem rozpływam się w zachwycie
Chociaż poranki wydają się mgliste

I zanim rosę rozwieje wiatr cichy
W promieniach słońca już widzę nadzieję
Że ten nie będzie taki jak inny
Kolejną szansę dostanę na szczęście


_____________
16.10.09


Spoglądam w okienko pustej kawiarenki
Gdzie dym się unosi znad zgaszonej świeczki
Przy pustym stoliku, na pustych krzesełkach
Już siedzą dwa cienie, już tylko w marzeniach
Patrzą sobie w oczy, otwierają usta
A gdy cichną słowa - malują uczucia
Palcami-pędzlami, myślami-farbami
Na dłoniach i twarzach, malują się cali

I róża już nawet ze swej wstydliwości
Zamknęła się w płatkach krwistej czerwoności
Spogląda nieśmiale na łzy zakochane
Choć wie, że to zjawa, że nie ma ich wcale

A ja przed okienkiem pustej kawiarenki
Moknę w strugach deszczu słuchając piosenki
I myśląc natrętnie o pustym stoliku
Nie mogę zapomnieć, że kocham bez liku
Lecz drzwi są zamknięte i noc taka ciemna
Wciąż szepczę Twe imię, choć Ciebie tu nie ma
Zapytam się gwiazdy, co cichutko mruga
Czy jeszcze Cię ujrzę, czy kiedyś się uda

Bym więcej nie łkała przy pustych stolikach...